شوراي كتاب كودك
۱۳۶۹ دي ماه

به دست خود درختي مي نشانم
به پايش جوي آبي مي كشانم
كمي تخم چمن بر روي خاكش
براي يادگاري مي فشانم

درختم كم كم آرد برگ و باري
بسازد بر سر خود شاخساري
چمن رويد در آنجا سبز و خرم
شود زير درختم سبزه زاري

به تابستان كه گرما رو نمايد
درختم چتر خود را مي گشايد
خنك مي سازد آنجا را ز سايه
دل هر رهگذر را مي ربايد

اين روزها، با فرارسيدن سالگرد درگذشت عباس يميني شريف همه جا سخن از اين شاعر و نويسنده، مترجم و معلم، بنيانگذار و مدير كودكستان، دبستان و مدرسه راهنمايي روش نو، باشگاه تربيتي روش نو، عضو هيئـت مؤسس و هيئت مديره شوراي كتاب كودك، انجمن پژوهشهاي آموزشي پويا، گرداننده مجله هاي بازي كودكان، دانش آموزان و جوانان شيرو خورشيد، به وجود آورنده كيهان بچه ها، برنامه ريز و نوآور در كار تعليم و تربيت كشور و خيلي كارها و فعاليتهاي ديگر است.

در سال ۱۳۴۴ با عباس يميني شريف آشنا شدم. مي بايست گزارشي براي مجله اي تهيه كنم. از مدرسه روش نو بازديد كردم و با بعضي افكار و نظرهاي تربيتي او آشنا شدم. از همان ابتدا آنچه در من تأثير فراوان گذاشت. اصل قرار دادن كودك، نيازها، حقوق، تأمين رشد و آينده او، توسط اين دوستدار صادق همه كودكان بود. اين انديشه در آن روزگار هنوز براي اكثريت دست اندركاران تعليم و تربيت جانيفتاده بود و مي بايست در جهت اشاعه آن تلاش فراوان كرد.

از آن زمان به بعد، در سراسر دوران كار تربيتي، اين آشنايي كه بعدها به همكاري مداوم در شوراي كتاب كودك و دوستي و رفت و آمد تبديل شد، اصل
قرار دادن كودك، اصرار و تأكيد بر آن، پايداري در طرح آن در همه فرصتها، در شوراي عالي آموزش و پرورش، در تنظيم آيين نامه امتحانات، در تدوين مقاله ها و در مصاحبه ها و نظرخواهيها تغيير نكرد بلكه ابعاد و جوانب تازه و بسيار آموزنده پيدا كرد. اگر امروز به خود اجازه مي دهم درباره نقش متحول كننده آثار عباس يميني شريف در ادبيات كودكان و نوجوانان مطالبي خدمت دوستان و همكاران عرضه دارم، شايد همين اشتراك عقيده در اصل قرار دادن كودك و نوجوان، نيازها و آينده
او باشد.

عباس يميني شريف دست پروده سنتها، آداب، انديشه هاي ارزشمند و فرهنگ سرزمين ماست. سنتهايي كه بر قداست نوشته تأكيد دارند. براي اهل كتاب احترام فوق العاده قائل هستند. توانايي خواندن و نوشتن را نعمتي الهي مي دانند و معتقدند كه وقتي خداوند در قرآن به قلم سوگند مي خورد و برتري انسان را با ياد دادن اسماء به او ايجاد مي كند، انسان بايد از اين توانايي در جهت ارتقاء‌ انديشه و احساس و مسئوليت پذيري استفاده كند.

آدابي كه دسترسي به كتاب را امتيازي مي دانند كه فقط گروهي از آن برخوردارند؛ چه به وجود آوردن كتاب از آغاز تا جلد شدن آن دشوار است. كتاب براي اهل علم است. بنابراين بايد گوياي حقيقتي ناب، انديشه هاي ژرف و پايدار باشد و هدفي والا را بپروراند.